X
تبلیغات
دل نوشته های دلم


























دل نوشته های دلم

مرا نخوان، مرا بنوش، باید بنوشی مرا ؛ تا بدانی چه می گویم

به به سلام...

خوبین خوشین سلامتین دماغتون چاقه؟!خوش میگذره؟!

ساله نوتون مبارک ، صد سال به این سالها!

ماچ موچ! ...

بدی های سال قبل رو کنار گذاشتین؟!

خونه تکونی کردین؟!

خونه ی دلتون هم تکوندین؟

عیدی چی ؟!

گرفتین یا دادین...

ایشاا... صد و بیست ساله بشین

حرف گاندی یادتون نره هاااا...!!!

همونکه گفت:

هر سال که میگذره نمیدونم یه سال به عمرم اضافه میشه

یا اینکه یه سال کم میشه

دوستتون دارم...

ماچ...

ماچ...

ماچ...

عیدیمو رد کن بیا

تازه...

امروز تولدمه...

نه.. مرسی...

دستتون درد نکنه کادو نمی خوام

همینکه بهم تبریک گفتین واسم بسته...

خجالتم ندین...

البته فردا تولدمه

اما چه فرقی می کنه...

وقتی هیشکه یادش نیست

دوستتون دارررم

مواظب خودتون باشید

ایشاا... عید حسابی بهتون خوش بگذره...

نوشته شده در پنجشنبه بیست و نهم اسفند 1392ساعت 3:1 توسط م.ت| |

نوروز می‌آيد

تا درد فقر و نداری بيش از هر زمان ديگر دل كوچك كودكان فقير را بفشارد

 نوروز می‌آيد

تا درد فقر و نداری بغض را در گلوی كودكان فقير گره بزند

 و قطره اشكی از گوشه چشمی بچكاند.

اما

بخند...

تو بخند...

دیدن خنده ی آنهایی که درد می کشند

از دیدن گریه هایشان دردناک تر است...

و حالا که تو درد میکشی

بگذار دست های سرما زده و چروک خورده ات

تمام روح مرا اتو بکشد...

نوشته شده در پنجشنبه بیست و نهم اسفند 1392ساعت 2:37 توسط م.ت| |

امشب جای تو توی دل نوشته هام خالیه...

یه وقت فکر نکنی بهت فکر نمی کنم...

امشب آرزو کردم...

با هم، یه جای دور...

یه خونه ای داشته باشیم...

بزرگ و آفتابگیر..

یه خونه ای که...

حیاطش بید مجنون داشته باشه...

گلدوناش اطلسی و شمعدونی...

حوضشم پر از ماهی گلی خاکستری...

و همه ی اینا هر روز کامل بشه با صدای خنده های تو...

"ماهی خاکستری"

نوشته شده در دوشنبه دوازدهم اسفند 1392ساعت 21:35 توسط م.ت| |

صدایت در گوشم زمزمه می شود...

نگاهت در ذهنم مجسم ...

ولی من...

تو را می خواهم...

نه خیالت را...

نوشته شده در سه شنبه ششم اسفند 1392ساعت 18:33 توسط م.ت| |

"چه ستمگر است آنکه از جیبش به تو می بخشد تا از قلب تو چیزی بگیرد"

نوشته شده در سه شنبه ششم اسفند 1392ساعت 17:3 توسط م.ت| |

دلم گرفته...

امروز هم نم نم بارون بهونه اي شد واسه اینکه بغضم باز بشه و...

یه دل سیر گریه کنم...

داره میباره بارون و تو نیستی

شده این خونه زندون و تو نیستی 

نوشته شده در سه شنبه ششم اسفند 1392ساعت 16:57 توسط م.ت| |

قلب ، مهمانخانه نيست که آدم‌ ها بيايند

دو سه ساعت يا دو سه روز توي آن بمانند و بعد بروند

قلب ، لانه‌ ي گنجشک نيست که در بهار ساخته بشود

و در پاييز باد آن را با خودش ببرد

قلب ، راستش نمي دانم چيست ؟

اما اين را مي دانم که فقط جاي آدمهاي خيلي خيلي خوب است...

جای تو...

نوشته شده در سه شنبه ششم اسفند 1392ساعت 15:38 توسط م.ت| |

خداحافظ همین حالا ، همین حالا که من تنـــــهام

خداحافظ به شرطی که بفهمی ، تر شده چشمام

 

خداحافظ کمی غمگیـــن بــه یاد اون همه تردید

بـــــه یاد آسمونی کـــــه منـــو از چشم تو می دید

 

اگه گفتم خداحافظ نه اینکه رفتنت سـاده است

نه اینکه میشـــه باور کـــرد دوباره آخـــر جاده است

 

خداحافظ واســـه اینکـــه نبندی دل بـــه رویــاها

بدونــی بی تـــو و بـــا تـــــو همینه رســم این دنیـا

 

خداحافظ ... همین حالا !

خداحافظ ...

همین حالا !

نوشته شده در جمعه هجدهم بهمن 1392ساعت 17:39 توسط م.ت| |

زير خاكستر ذهنم باقيست

آتشي سركش و سوزنده هنوز

يادگاريست ز عشقي سوزان

كه بود گرم و سوزنده هنوز

عشقي آنگونه كه بنيان مرا

سوخت از ريشه و خاكستر كرد

غرق در حیرتم از اینکه چرا...؟؟

مانده ام زنده هنوز...

گاهگاهی که دلم می گیرد، پیش خود می گویم

آنکه جانم را سوخت، یاد می آرد از این بنده هنوز

سخت جانی را بین که نمردم از هجر

مرگ صد بار به از بی تو بودن باشد

گفتم از عشق تو من خواهم مرد

چون نمردم هستم

پیش چشمان تو شرمنده هنوز

گر چه از فرط غرور، اشکم از دیده نریخت

بعد تو لیک پس از آن همه سال

کس ندیده به لبم خنده هنوز

گفته بودند که از دل برود یار چو از دیده برفت

سال ها هست که از دیده ی من رفتی، لیک

دلم از مهر تو آکنده هنوز

دفتر عمر مرا، دست ایام ورق ها زده است

زیر بار غم عشق، قامتم خم شد و پشتم بشکست

در خیالم اما، همچنان روز نخست، تویی آن قامت بالنده هنوز

در قمار غم عشق، دل من بردی و با دست تهی

منم آن عاشق بازنده هنوز

"آتش عشق پس از مرگ نگردد خاموش"

گر که گورم بشکافند عیان می بینند

زیر خاکستر جسمم باقی ست، آتش سرکش و سوزنده هنوز

نوشته شده در جمعه هجدهم بهمن 1392ساعت 17:20 توسط م.ت| |

باهمین دست، به دستان تو عادت کردم

این گناه است ولی، جـــان تو عادت کردم

جا برای من گنجشـــــــک زیاد است، ولی

به درختان خیابـــــــــان تو عــــادت کردم

دستم اندازه یک لمس بهاری گـرم است

بس که بی پرده به دستان تو عادت کردم

مانده ام آخر این شـــــــعر چه باشد انگار
 
به ندانستن پایان تـــــــــــــــو عادت کردم

نوشته شده در یکشنبه سیزدهم بهمن 1392ساعت 19:15 توسط م.ت| |

می گویند باران که میزند

بوی " خاک "بلند می شود....

اما اینجا باران که میزند

بوی " خاطره ها" بلند می شود...

نوشته شده در یکشنبه سیزدهم بهمن 1392ساعت 12:47 توسط م.ت| |

اگه یه روز یکی با همه ی قلبش دوست داشت

حواست باشه

تو خاص نیستی

اونه که آدم کمیابیه و در حال انقراض

مواظبش باش . . .
نوشته شده در دوشنبه سی ام دی 1392ساعت 2:43 توسط م.ت| |

تو ریختــــی عسل ناب را بـــه کندوها

به رنگ و بوی تو آغشته اند شب بوها

                              شبی به دست تو موگیر از سرم وا شد

                              و روی شانه ی من ریخت موج گیسوها

تو موی ریخته بر شانه را کنار زدی

و صبح سر زد از لابلای شب بوها

                               و ساقه ها همه از برگ ها برهنه شدند

                               و پیش هـــم کــــــه نشستند آلبالوها_

تو مثل باد شدی؛ گردباد ... و می پیچید

صدای خنده ی خلخــالها، النگــــــــوها

                            و دستهای تو تالاب انزلی شد و ...بعد

                            رهـــــا شدند در آرامش تنت قــــــــوها

شبیه لنج رها روی ماسه هایی و باز

چقدر خاطـــره دارند از تو جاشــــوها

                          تو نیستی و دلم چکه چکه خون شده است

                          مکیده اند مـرا قطــــره قطـــــــره زالـــــوهــا

«فروغ» نیستم و بی تو خسته ام کرده ست

«جدال روز و شب فــــرش هـــــا و جارو ها»

                         شنیده ام که به جنگل قدم گذاشته ای

                        پلنگ وحشی من! خوش به حال آهوها...

نوشته شده در دوشنبه سی ام دی 1392ساعت 2:5 توسط م.ت| |

 برای تمام نارنجیت و برای تمام باران هایی که گل می کنند خاک های بی سرپناه را

برای بارانی که به دنبالت از راه می رسد

برای تمام گودال هایی که تصویر خیس و بی رنگ را آینه می شوند

برای تمام درختانی که برای آخرین بار بوسه می زنند بر تن خشک برگها...

و نقطه پایان می گذارند بر سبزی دیروزشان

دلم برایت تنگ شده پاییز من

پادشاه فصلها

سرخ و زرد و نارنجی من

فصل مهربانی...

بیا تا باز دل ببازم به مهر و آبان و آذرت

بیا که این زاده ی بهار دلش کمی باران می خواهد

بیا که خورشید بر شبت می تابد

و ماه در حسرت تو شمایلت را به دوش می کشد

بیا و باز خلوت دلم را در چشم بر هم زدنی بر باد بده تا تو بیایی اینجا

ستاره ها را نخ می کنم و همه ی شهاب ها را به سویت روانه می کنم

نوشته شده در شنبه بیست و هشتم دی 1392ساعت 14:11 توسط م.ت| |

چه زود سهم روزهاى خوب، “یادش بخیر” میشود…!
نوشته شده در جمعه سیزدهم دی 1392ساعت 2:3 توسط م.ت| |

نگران نباشــــــــــ...
حال من خوب استـــــ...
دیگر انقدر کوچک نیستم که در دلتنگی هایم گم شومـــــــ...
آموخته ام
که این فاصله کوتاه بیین لبخند و اشک نامشــــــ
"زندگی ستــــــــ"
آموخته ام...
که دیگر دلم برای "نبودنــــــــت" تنگ نشود...
راستی...
دروغ گفتن را نیز خوب یاد گرفته ام...
حال من خوب است ...
خوبه خوبــــــــ ...

نوشته شده در جمعه سیزدهم دی 1392ساعت 1:4 توسط م.ت| |

تو میروی و غمت عاشقانه میمیاند

کنارم این دل  پر از  بهانه میماند

خدای من که چه درد آورست قصۀ کوچ

پرنده میرود و آشیانه میما ند...

نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم آذر 1392ساعت 5:55 توسط م.ت| |

وقتی چشمانـــ ــــم را روی هم می‌گذارمــــــــــــ ...

خواب مــ ـــرا نمـــ ــی برد...

تـــ ــو را مـــ ـــی آورد !

از مـــ ـــیان فرسنـــ ــــگ‌ها

فــــ ـــــاصلــــ ه …

نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم آذر 1392ساعت 3:59 توسط م.ت| |

خوش به حال باد

گونه هایت را لمس میکند

و هیچکس نمیپرسد که با تو چه نسبتی دارد!

کاش مرا باد می آفریدند 

و تو را برگ درخت....

نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم آذر 1392ساعت 3:6 توسط م.ت| |

ماهی مون هی می خواست یه چیزی بهم بگه.

 تا دهنشو وا می کرد آب می رفت تو دهنش نمی تونست بگه.

 دست کردم تو آکواریوم درش آوردم.

شروع کرد از خوشحالی بالا پایین پریدن.

 دلم نیومد دوباره بندازمش اون تو .

 اینقده بالا پایین پرید خسته شد و خوابیـــد.

 دیدم بهترین موقع است تا خوابه دوباره بندازمش تو آب.

الان چند ساعته بیدار نشده یعنی فکرکنم بیدار شده

 دیده انداختمش اون تو قهر کرده خودشو زده به خواب.

نوشته شده در دوشنبه چهارم آذر 1392ساعت 17:21 توسط م.ت| |

تنها راه زنی که دار و ندارِ

 آدمی را به تاراج می برد

 اندیشه های منفی

خود اوست.

نوشته شده در دوشنبه چهارم آذر 1392ساعت 16:50 توسط م.ت| |

با تو بودن ، هميشه پرمعناست

بي تو روحم گرفته و تنهاست

با تو يک کاسه آب ، يک درياست

بي تو ، دردم به وسعت صحراست

نوشته شده در دوشنبه بیستم آبان 1392ساعت 18:39 توسط م.ت| |

ايمان من به تو

ايمان من به خاک است

ايمان من به رجعت هر شوکتي ست

که در تخريب بناي پوسيده ي اقتدار ديگران

نهفته است

تو

چون دستهاي من

چون انديشه هاي سوگوار اين روزهاي تلخ

و چون تمام يادها

از من جدا نخواهي شد

نوشته شده در دوشنبه بیستم آبان 1392ساعت 18:37 توسط م.ت| |

خدایا شکرت   بخاطر شب...

نعمتی که با سخاوت تمام آرامش رو بهم هدیه می کنه...

نوشته شده در یکشنبه نوزدهم آبان 1392ساعت 23:30 توسط م.ت| |

امشب شب مهتاب نیست

ما اما

هم نوا می خوانیم

امشب شب مهتابه ...

بگذار زمان را گم کنند

حال ما را ندانند

بگذار باور کنیم

یک شب مهتاب

ماه میاد تو خواب ...

نوشته شده در یکشنبه نوزدهم آبان 1392ساعت 23:20 توسط م.ت| |

به یاد داشته باش که یک مرد، عشق را پاس می‌دارد

یک مرد هر چه را که می‌تواند به قربان‌گاهِ عشق می‌آورد

آنچه فدا کردنی‌ست فدا می‌کند، آن چه شکستنی‌ست می‌شکند

و آنچه را تحمل‌سوز است تحمل می‌کند

اما هرگز به منزل‌گاهِ دوست داشتن به گدایی نمی‌رود.

نوشته شده در یکشنبه نوزدهم آبان 1392ساعت 17:31 توسط م.ت| |

این روزها زیادی ساکت شده ام...

نمیدانم چرا حرفهایم....

به جای گلو از چشمانم بیرون می آیند...؟!!!

نمیدانم چرا این حرف ها چکه نمیکنند برصفحه ی کاغذی دلم....؟

نوشته شده در شنبه هجدهم آبان 1392ساعت 19:19 توسط م.ت| |

هر آشنایی تازه، اندوهی تازه است...

مگذارید که نام شما را بدانند و به نام بخوانندتان...

هر سلام، سرآغاز دردناک یک خداحافظی است .

نوشته شده در شنبه هجدهم آبان 1392ساعت 2:36 توسط م.ت| |

بخشی از نامه نادر ابراهیمی به همسرش

تقدیم به همه زوجها

همسفر!

در این راه طولانی كه ما بی‌خبریم
و چون باد می‌گذرد
بگذار خرده اختلاف‌هایمان با هم باقی بماند
خواهش می‌كنم! مخواه كه یكی شویم، مطلقاََ
مخواه كه هر چه تو دوست داری، من همان را، به همان شدت دوست داشته باشم
و هر چه من دوست دارم، به همان گونه مورد دوست داشتن تو نیز باشد
مخواه كه هر دو یك آواز را بپسندیم
یك ساز را، یك كتاب را، یك طعم را، یك رنگ را
و یك شیوه نگاه كردن را
مخواه كه انتخابمان یكی باشد، سلیقه‌مان یكی و رویاهامان یكی.
هم‌سفر بودن و هم‌هدف بودن، ابدا به معنی شبیه بودن و شبیه شدن نیست.
و شبیه شدن دال بر كمال نیست، بلكه دلیل توقف است
 
عزیز من!
دو نفر كه عاشق‌اند و عشق آنها را به وحدتی عاطفی رسانده است، واجب نیست كه هر دو صدای كبك، درخت نارون، حجاب برفی قله علم كوه، رنگ سرخ و بشقاب سفالی را دوست داشته باشند.
اگر چنین حالتی پیش بیاید، باید گفت كه یا عاشق زائد است یا معشوق و یكی كافی است.
عشق، از خودخواهی‌ها و خودپرستی‌ها گذشتن است اما، این سخن به معنای تبدیل شدن به دیگری نیست .
من از عشق زمینی حرف می‌زنم كه ارزش آن در «حضور» است نه در محو و نابود شدن یكی در دیگری.
 
عزیز من!
اگر زاویه دیدمان نسبت به چیزی یكی نیست، بگذار یكی نباشد .
بگذار در عین وحدت مستقل باشیم.
بخواه كه در عین یكی بودن، یكی نباشیم.
بخواه كه همدیگر را كامل كنیم نه ناپدید .
بگذار صبورانه و مهرمندانه درباب هر چیز كه مورد اختلاف ماست، بحث كنیم ،اما نخواهیم كه بحث، ما را به نقطه مطلقا واحدی برساند.
بحث، باید ما را به ادراك متقابل برساند نه فنای متقابل .
اینجا سخن از رابطه عارف با خدای عارف در میان نیست .
سخن از ذره ذره واقعیت‌ها و حقیقت‌های عینی و جاری زندگی است.
بیا بحث كنیم.
بیا معلوماتمان را تاخت بزنیم.
بیا كلنجار برویم .
اما سرانجام نخواهیم كه غلبه كنیم.
بیا حتی اختلاف‌های اساسی و اصولی زندگی‌مان را، در بسیاری زمینه‌ها، تا آنجا كه حس می‌كنیم دوگانگی، شور و حال و زندگی می‌بخشد نه پژمردگی و افسردگی و مرگ، حفظ كنیم.
من و تو حق داریم در برابر هم قدعلم كنیم و حق داریم بسیاری از نظرات و عقاید هم را نپذیریم.
بی‌آن‌كه قصد تحقیر هم را داشته باشیم .
عزیز من! بیا متفاوت باشیم.

نوشته شده در جمعه هفدهم آبان 1392ساعت 23:56 توسط م.ت| |

گر چه می گویند این دنیا به غیر از خواب نیست

ای اجل! مهمان نوازی کن کـــه دیگر تاب نیست

                                         بین ماهـی های اقیـانـوس و ماهـی هــای تُنگ

                                         هیچ فرقی نیست وقتی چاره ای جزآب نیست

زورق ِ  آواره ! در  زیبـــایـــی ِ دریــــــا نمـــان

این هم آغوشی جدا از غفلت گرداب نیست

                                         ما رعیت ها کجـــا محصول باغستان کجــــا؟

                                         روستای سیب های سرخ بی ارباب نیست

ای پلنـگ  از  کــــوه  بالا  رفتنت  بیهوده  است

از کمین بیرون مزن، امشب شب مهتاب نیست

                                          در نمازت شعر می خوانی و می رقصی،دریغ!

                                          جای این دیوانگــی ها گوشه محـــراب نیست

گردبادی مثل تو یک عمر سرگردان چیست؟

گوهری مانند مرگ اینقدر هم نایاب نیست!...

نوشته شده در جمعه هفدهم آبان 1392ساعت 23:38 توسط م.ت| |